Nie musisz być taki, jakim chcą cię widzieć inni

Czasem najtrudniejsze nie jest odkrycie, kim chcemy być. Znacznie trudniej oddzielić własne pragnienia od oczekiwań innych ludzi.

Od dzieciństwa słyszymy, jacy powinniśmy być. Rodzice mogą mieć własny plan na naszą przyszłość. Społeczeństwo podpowiada, co oznacza sukces. Partner, przyjaciele czy współpracownicy również tworzą swoje wyobrażenie o tym, jak powinniśmy żyć i jakie decyzje podejmować. Z czasem cudze oczekiwania mogą stać się tak znajome, że zaczynamy traktować je jak własne.

Można przez lata rozwijać karierę, której nigdy naprawdę się nie chciało. Pozostawać w relacji, w której coraz trudniej być sobą. Można też gonić za obrazem sukcesu tylko dlatego, że właśnie tego oczekuje otoczenie.

Warto wtedy zadać sobie niewygodne pytanie: jak wyglądałoby moje życie, gdybym nie musiał nikomu niczego udowadniać?

Bycie sobą nie oznacza ignorowania innych. Możemy słuchać rad, uczyć się, zmieniać zdanie i przyznawać do błędów. Jednak decyzji o tym, jakim człowiekiem chcemy się stać, nie powinniśmy na zawsze oddawać komuś innemu.

Czasem odnalezienie własnej drogi oznacza rozczarowanie osób, które już wyobraziły sobie dla nas inną przyszłość. Nie każdy zrozumie zmianę. Ktoś może powiedzieć: „Kiedyś byłeś inny”. Być może będzie miał rację.

Rozwój nie zawsze polega na pozostawaniu takim samym. Czasem polega właśnie na porzuceniu wersji siebie stworzonej po to, by spełniać cudze oczekiwania.

Najważniejsze, by patrząc kiedyś na własne życie, rozpoznać w nim siebie.