İki kez büyürüz — anne baba, aile ve minnettarlık
“Anne babamızın evinden ayrıldığımızda büyürüz. Onlara hâlâ ne kadar ihtiyaç duyduğumuzu anladığımızda bir kez daha büyürüz.”
Büyümenin ilk biçimi kolay fark edilir. Kendi paramızı kazanmaya, kendi kararlarımızı vermeye, anne babamızın evinden ayrılmaya ve günlük hayatımızı bağımsız biçimde kurmaya başlarız. O dönemde bağımsızlık çoğu zaman varılması gereken son nokta gibi görünür: artık kendi ayaklarımız üzerinde durduğumuzun kanıtı.
İkinci büyüme daha sessiz gelir. Gerçek sorumlulukları omuzladıktan sonra—iş, ilişkiler, kayıplar, hatalar, zor kararlar ya da kendi çocuklarımızın sorumluluğu—çocukken sıradan sandığımız güvenin arkasındaki görünmez emeği fark etmeye başlarız. Evde hazır bir yemek, “vardın mı?” diye gelen bir mesaj, karşılık beklemeden uzatılan yardım eli veya yanlış seçimlerimize rağmen gösterilen sabır yıllar sonra bambaşka bir ağırlık kazanır.
Bu düşünce her aileyi kusursuz göstermek anlamına gelmez. Bazı ilişkiler gerçekten zordur ve sağlıklı sınırlar gereklidir. Olgunluk, “anne” veya “baba” rolünün arkasındaki insanı görebilmektir: korkuları, yorgunluğu, hataları ve bazen anlatamadığı sevgisiyle birlikte.
Yetişkin olmak kimseye ihtiyaç duymadığını kanıtlamak değildir. Kendi yolunu seçecek kadar bağımsız, o yolun ilk bölümünde sana yardım edenleri görecek kadar da olgun olmaktır. Uzun zamandır ertelediğin bir teşekkür varsa, belki de mükemmel zamanı beklemesine gerek yoktur.